Det humper opp og ned

Det går opp og ned her i livet. Kvar einaste dag, i grunn. 

Når ein er tre år kan det til og med gå rimelig mykje opp og ned i løpet av berre få sekund.  Både på humpa og meir generelt i livet.

Når det går ned er det jo greit å vite at det som regel er lysning i enden av tunnelen.  Omtrent som i enden av tunnelsklia på naboleikeplassen.  Når det går ned for mamma sin del kan ein ofte lokke fram den påfølgande oppturen ved å gi henne litt rosiner.  Det seier iallefall pappa.  Ein skulle høyre på pappaer av og til, for dei kan ha rett.  Men ikkje alltid, har mamma sagt.

Ein av dagens oppturar; å finne denne finfine faddersydde hua langt inni hagekrattet i barnehagen.  Sist vi såg den var i juni i fjor, så den har overvintra i det fri sammen med fjorårets kvistar og blad.  Opptur!  Nedturen kom då mammaen annonserte at den treng ein tur i vaskemaskina før den kan brukast.  Opp og ned er like langt, sa brura.